Historia ochrony słuchu dla muzyków (część 1 z 3): międzynarodowi pionierzy

Ochrona słuchu dla muzyków nie powstała przez przypadek. Zbudowała ją niewielka grupa ludzi, którzy, często po tym, jak sami uszkodzili swój słuch, postanowili coś z tym zrobić. W tej serii trzech blogów zabieramy cię przez najważniejsze nazwiska i miejsca w tej historii: od wczesnych pionierów w Anglii i Ameryce, przez uniwersyteckie korzenie w Holandii, aż po to, gdzie dziś stoi Earproof.

Jednym z najważniejszych nazwisk w tej historii jest Andy Shiach. W latach siedemdziesiątych uszkodził swój słuch w studiu, co gwałtownie zakończyło jego karierę muzyczną. Zamiast się z tym pogodzić, przekwalifikował się na audiologa i założył Advanced Communication Solutions (ACS) w Anglii, z jednym celem: oszczędzić innym muzykom to, co przydarzyło się jemu. Wraz ze swoim kolegą Robertem Beinym był w latach dziewięćdziesiątych jednym z zaledwie dwóch brytyjskich audiologów skupiających się konkretnie na monitoringu dousznym, a ich wczesna praca nad rozwojem i świadomością położyła fundament pod to, jak dziś muzycy występują na scenie.

W tym samym okresie, w kwietniu 1995 roku, Beiny i Andy spotkali w Dallas amerykańskiego audiologa Michaela Santucciego, założyciela Sensaphonics. Z Chicago Santucci zbudował jedną z wiodących firm w dziedzinie ochrony słuchu i monitoringu dousznego dla muzyków i przez dekady współpracował z artystami oraz inżynierami dźwięku, by chronić ich słuch bez rezygnacji z jakości dźwięku. Lisa Tannenbaum, właścicielka Musician's Hearing Services w Chicago i Kalifornii, również była na tym spotkaniu w Dallas. Oznaczało to moment, w którym niewielka, ogólnoświatowa sieć audiologów odnalazła się w tej samej misji: uświadamianie muzykom ryzyka i dawanie im ochrony, która nie przeszkadza w muzyce.

Dwa inne nazwiska należą do tej historii. Mead Killion i jego firma Etymotic Research wprowadziły na rynek zatyczki do uszu dla muzyków ER15, oparte na projekcie swojego mentora, inżyniera Elmera Carlsona. Killion odwrócił ówczesne powszechne przekonanie, że większe tłumienie zawsze jest lepsze, i wprowadził umiarkowane tłumienie, które zachowuje jakość dźwięku. To podejście stało się podstawą wykonanych na miarę zatyczek do uszu dla muzyków, które od czasu ich wprowadzenia w 1988 roku chronią setki tysięcy muzyków. Marshall Chasin z Musicians' Clinics of Canada również był częścią tej niewielkiej, ogólnoświatowej sieci.

Podobny ruch rozwijał się na kontynentalnej Europie. W Niemczech siłą napędową był Eckhard Beste. Jako dyrektor zarządzający Hearsafe skupiał się konkretnie na profesjonalnej ochronie słuchu i zastosowaniach dousznych dla ludzi ze świata muzyki, od muzyków i nauczycieli muzyki po bywalców festiwali na wydarzeniach takich jak Wacken. Podobnie jak jego koledzy w Anglii i Stanach Zjednoczonych, pracował nad świadomością i profilaktyką w czasach, gdy domowej roboty, nieprofesjonalna ochrona słuchu była regułą, a nie wyjątkiem.

Więc w latach dziewięćdziesiątych, rozproszona po Anglii, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Niemczech, wyrosła niewielka, ale międzynarodowa sieć audiologów i specjalistów, z których każdy rozumiał, że słuchu nie da się zastąpić. W następnej części tej serii zabieramy cię do Holandii, gdzie ta sama misja przybrała własną, uniwersytecką formę.

Peter